Ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε 4-1 από τη Λαμία και σήμερα είναι Σάββατο. Δεν είναι τόσο η βαριά ήττα του τριφυλλιού από την ομάδα του Μπάμπη Τεννέ όσο πως αυτή αντιμετωπίστηκε. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο κακό για τους "πράσινους".

Η απάθεια. Γιατί, τελικά, περί απάθειας πρόκεται. Δεν μιλάμε απλά για μία ήττα που, είθισται, στο κύπελλο να συμβαίνει μία στο τόσο. Δεν μιλάμε για μία κακή εμφάνιση που έφερε ένα κακό αποτέλεσμα. Εδώ μιλάμε για μία ξεγυρισμένη τεσσάρα από μία ομάδα που μέχρι πέρυσι αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία.

Το απίστευτο 4-1 έγραψε το κοντέρ, αλλά όπως καταλάβατε, όλα καλά. Ούτε γάτα ούτε ζημιά. Οι δικαιολογίες στερεύουν, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν. Απλήρωτοι και αδιάφοροι παίκτες, ρόστερ χαμηλού επιπέδου, προπονητής που είναι μόνος και έχει ευθύνες για αυτό το χάλι, ανύπαρκτη διοίκηση, άρρωστο σωματείο. Η κασέτα παίζει το ίδιο μονότονο τραγούδι. Ξανά και ξανά.

Πριν από λίγες μέρες ήρθε το 4-0 από τον ΠΑΟΚ, τώρα το 4-1 από τη Λαμία, ο Παναθηναϊκός έχει να νικήσει από το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στα τέλη Οκτωβρίου. Ε, δεν έγινε και κάτι. Κοιτάξτε γύρω σας. Απάθεια. Η μεγαλύτερη αρρώστια που κατατρώει τις σάρκες του Παναθηναϊκού. Ούτε οι εχθροί του ασχολούνται με τα χάλια του. Τόσο χαμηλά.

Οκτώ γκολ παθητικό από δύο αγώνες, ισάριθμες βαριές ήττες, μία ξεφτίλα -γιατί μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί η συντριβή από την ομάδα του Τεννέ- και σήμερα είναι Σάββατο. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού κουράστηκε και να στενοχωριέται.

ADVERTISING

Μιλούσα μετά το ματς με φίλο που υποστηρίζει τον Παναθηναϊκό. Σαν να μη συμβαίνει τίποτα. "Δεν θα είχα μούτρα να πάω στο γραφείο, θα ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Αλλά τώρα δεν με ενδιαφέρει, ρε φίλε".

Προφανώς δεν είναι όλοι οι φίλαθλοι του τριφυλλιού σε αυτή την κατάσταση. Υπάρχουν κι αυτοί που τα παίρνουν βαριά. Αλλά εξακολουθούν να βρίσκονται σε μία μπερδεμένη κατάσταση. Δεν ξέρουν πως να το διαχειριστούν όλο αυτό. Εδώ δεν ξέρει πως να το διαχειριστεί ο ίδιος ο Ουζουνίδης, ο οποίος είναι ξεκάθαρο πως έχει χάσει τη μπάλα και τον έχει πάρει η κατηφόρα. Απορώ πως συνεχίζει να μένει στον Παναθηναϊκό και να χαλάει το όνομα που έχει στην προπονητική πιάτσα. Μόνο ο ίδιος ξέρει.

Οπως και να 'χει η μεγαλύτερη ασθένεια του συλλόγου είναι ότι χάνει τους οπαδούς του. Αδιάφοροι με τα χάλια της ομάδας τους. Ερχονται και φεύγουν οι τεσσάρες, οι ντροπές διαδέχονται η μία την άλλη, αλλά ουδείς ασχολείται. Εχουν αποδεχθεί τη μοίρα και απλά περιμένουν το μοιραίο.

Και ως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις, πάνω από τον ετοιμοθάνατο καιροφυλαχτούν τα κοράκια. Το βράδυ της Πέμπτης, μετά το 4-1, τα γνωστά φαντάσματα του παρελθόντος έκαναν την εμφάνισή τους, έταξαν Μεσσίες, έκαναν λόγο για νέα δεδομένα από Φλεβάρη, μόνο που δεν μας είπαν αν αυτή τη φορά θα προτιμήσουν ταξί ή το μετρό.

ΥΓ: Ο Αρετόπουλος είναι επικίνδυνος διαιτητής. Γνωστό αυτό. Προφανώς δεν έπρεπε να αρχίσει το ματς, αλλά άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε. Όπου φτωχός κι η μοίρα του. Μήπως με Αλαφούζο ενεργό θα γινόταν τίποτα; Το πολύ-πολύ κανά tweet. Είχε "Ελλάδα έχεις ταλέντο" προχθες, μην ξεχνιόμαστε.